เพราะนายทำฉันไม่พอใจ
นายทำให้เรื่องมันบานปลาย
ทั้งๆ ที่นายหายตัวไปเงียบๆ ได้
นายกล้าดียังไง...
ถึงทำแบบนี้กับฉัน
เธอควรกินอะไรสักหน่อยนะ นี่ ทำอะไรน่ะ
- จุนอู - นี่จุนอู
นี่ หยุดเขานะ!
หยุดพวกเขา
นี่ จุนอู หยุดก่อน!
จุนอู เป็นอะไรไป จุนอู!
ชเวจุนอู อย่าทำนะ!
เขาพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ
แต่...
ทำไมเธอถึงต่อยฮวียองล่ะ
เธอบอกว่ากีแทคือคนที่จ้างพวกนั้น
ทำไมเธอถึงต่อยฮวียอง
เพราะคนที่สั่งอีกีแท...
ก็คือฮวียอง
ฮวียองเหรอ
ไม่เอาน่า
ฮวียองจะทำแบบนั้นทำไม
ฮวียอง
ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่มั้ย
ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแน่นะ
ไม่เป็นไร
เมื่อกี้...
ทำไมจู่ๆ จุนอูถึงต่อยนาย
มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า
เปล่า
จุนอูอาจจะอารมณ์ไม่มั่นคงในตอนนี้
ฉันได้ยินว่าพวกเขาเป็นเพื่อนรักกันแต่เด็ก
ฉันเดาว่าเขาคงแค่จัดการอารมณ์ไม่ถูก
ฉันเข้าใจนะ
เหมือนพวกที่มาไหว้ศพเมื่อกี้
มาพูดอะไรกับจุนอูหรือเปล่านะ
จริงเหรอ
พวกเขาพูดอะไรเหรอ
ฉันไม่ได้รับสายครูติวเลข
ขอตัวเดี๋ยวนะ
ทำไมไม่รับสายวะ บ้าเอ๊ย
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้
- มีสายเข้ามา - อะไรนะ
- เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ติวเตอร์ฉันน่ะ
ไม่มีอะไรสำคัญหรอก
เรื่องด่วน มาที่ห้องติวภายใน 30 นาที
โซเย
วันนี้ติวเตอร์ฉันอยากเริ่มสอนก่อนเวลา
ฉันต้องไปก่อนนะ
- ทำไมปุบปับจัง - ฉันต้องรีบไปแล้ว
โทษทีนะ ฉันไปก่อนล่ะ
ตั้งใจซ้อมนะ เดี๋ยวส่งข้อความหานะ
จุนอู...
เข้มแข็งไว้นะ โอเคมั้ย
ไว้ค่อยคุยกันนะ
โอเคครับ
อืม
กลับไปข้างในเถอะ
จุนอู
ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ
คงหนักอยู่สำหรับจุนอู
เขาต้องอยู่ที่นี่ จนกว่าครอบครัวเพื่อนจะมาเลยเหรอครับ
ขอบคุณนะ ทุกคน
ฮวียอง ไม่เป็นไรนะ
ครับ
หวังว่าจุนอูจะตั้งสติได้โดยเร็ว
ผมเป็นห่วง
นั่นสิ
ไปกันเถอะ
แปลกดีนะ
ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้
เจ็บปวดหัวใจแปลกๆ
จองฮู...
ฉันทำยังไงต่อไปดี
ฉันควรจะ...
ทำยังไงต่อไปดี
อีกีแท...
นายเอาเงินให้พวกนั้นเหรอ นายบ้าหรือเปล่า
ฉันไม่มีทางเลือกนี่
พวกมันบอกว่าถ้าฉันไม่จ่าย ก็จะไม่ทำ
นายบอกทำยังไงก็ได้ ให้ไล่จุนอูไป
เพื่อนชเวจุนอูตายแล้ว
ถ้ามีอะไรผิดพลาด พวกเขาอาจเข้าใจผิดว่าเราอยู่เบื้องหลัง
นายพูดเรื่องอะไร
ฉันหมายถึง...
ทำไมเหรอ
ไม่รู้เว้ย! บ้าเอ๊ย!
เขาประสบอุบัติเหตุทางรถ ระหว่างทางไปทำงานหลังลาออก
นายจะทำยังไงถ้าพวกเขารู้ว่า นายให้เงินเด็กพวกนั้น
ฮวียอง...
นายจำไม่ได้เหรอ
ถ้ามีเรื่องเกิดขึ้น นายบอกจะจัดการเอง
ก็ขึ้นอยู่กับปัญหา ฉันได้บอก...
ฉันบอกให้นายเอาเงินพวกมันเหรอ
ฉันทำยังไงดี
ฉัน...ควรทำยังไงดี
- ฉันควรต้องทำยังไง - มาถามฉันทำไม
โซเย
เธอมาทำอะไรที่นี่
โซเย
ยุนโซเย!
นายสองคนคบกันเหรอ
เธอรู้หรือเปล่าว่าเราทำอะไร
โซเย
เธอตามฉันมาเหรอ
ทำไม
งั้นข่าวลือก็เป็นจริงสินะ
ที่ว่ากันว่าอีกีแท...
เป็นลูกน้องของมาฮวียอง
โซเย ไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ
นายทำแบบนี้ได้ยังไง
ผิดหวังจริงๆ อีกีแท
โซเยเป็นอะไรหรือเปล่านะ
ไม่ยอมรับสายเลย
เมื่อวานก็ไม่ตอบข้อความฉันเหมือนกัน
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย จริงๆ นะ
ไง ทุกคน
เป็นยังไงบ้าง
โอเคมั้ย
แล้วโอเจล่ะ
โอเจของฉันเป็นยังไงบ้าง
เขากลับไปร้านอาหารแล้ว
แล้วชเวจุนอูไหวมั้ย
ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่
พวกเขาเป็นเพื่อนรักกันมาแต่เด็ก
ทุกคน ขอเวลาเดี๋ยวนะ
ซูบิน
วันนี้มีคลาสครูซงใช่มั้ย
วันนี้ตัวติดกับฮวียองไว้เลยนะ
ใกล้สอบกลางภาคแล้ว
ถามวิธีเตรียมตัวสอบจากฮวียอง ให้ละเอียดเลยนะ
ลูกรู้มั้ยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน
- ที่ได้เรียนพิเศษห้องเดียวกับเขา - โอเคค่ะ
โอเคค่ะ
เธอรู้หรือยัง
คะแนนสอบวัดระดับชั้นเรียนเลขของครูซง
เธอบอกว่าจะดูว่าเธอผ่านจริงหรือเปล่า
เอาอีกแล้วนะ
ฮวังโรมี
สถานการณ์แบบนี้ พูดแบบนี้ได้ยังไง
- เธออยากรู้เหรอ - ใช่
เก็บของสิ
เธอจะลาออกเหรอ ทำไมล่ะ
ครูไม่ยอมให้หนูรู้คะแนนสอบวัดระดับ
เลยทำให้หนูรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย
อีกอย่าง หนูชอบติวหนังสือคนเดียว
แต่ยังไง นี่มันก็ปุบปับมากเลยนะ
หนูขอโทษค่ะ
หนูพาเพื่อนที่อยากพบครูมาด้วย
โรมี
สวัสดีค่ะ
หนูคือเพื่อนของซูบิน ฮวังโรมีค่ะ
หนูก็สนิทกับฮวียองด้วยค่ะ
งี้เอง ไง
ให้หนูสอบวัดระดับด้วยคนนะคะ
อะไรนะ
แม่จะให้ลูกเรียนคลาสเลขฮวียอง ลูกมีปัญหาเหรอ
รู้ใช่มั้ยว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้สอบวัดระดับ
- แม่ทำอะไรเนี่ย - ตามแม่มาเถอะ
คุณอยากให้เธอเรียน กับครูซงแจยองเหรอ
ค่ะ
ฉันคุยกับครูซงแล้ว และเขาบอกว่าต้องขออนุญาตคุณก่อน
ไม่หรอก
เธอทำดีแล้ว ยูซูบิน
ซูบิน จะไปไหน
ไปตามหาฮวียองเหรอ
ฮวียอง
ซูบิน
ทำไมตกใจขนาดนั้น
เปล่าสักหน่อย
ไปกันเถอะ
ฉัน...
ลาออกจากคลาสแล้ว
ทำไม
มันรู้สึกไม่ถูกต้องเลย
ช่วยอย่าบอกแม่ฉันนะ
ซูบิน
โทษที นายต้องลำบากมากมายเพื่อฉัน
หวังว่านายจะเข้าใจนะ
อีกอย่างนะ...
ช่างมันเถอะ
อะไรเหรอ
มีอะไร
ตอนที่จุนอูต่อยนาย...
ทำไมนายไม่ตอบโต้
สำหรับฉัน...
มันดูเหมือนนายตั้งใจให้เขาต่อย
ใครจะตั้งใจทำแบบนั้นกัน
ฉันแค่หลบไม่ทัน
แต่ว่า
ก่อนหน้านี้...
อะไรเหรอ
ช่างมันเถอะ
วันนี้เธอคงช็อกสินะ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ
ฉันจะไปพูดกับครูซงให้ คลาสหน้าก็มาเรียนด้วยล่ะ
เข้าใจมั้ย
ดูนี่สิ
สวัสดีค่ะ
เท่าที่ฉันรู้ เธอไม่ได้เดตกับพัคยองแบ
เธอแอบชอบเขาหรือเปล่า
ใครคือพัคยองแบคะ
พัคยองแบ ไอ้หนุ่มที่ทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่ไง
ทุกคนที่นี่เรียกเขาว่าพัคยองแบ
อ๋อ
คุณหมายถึงชเวจุนอู
ยัยหนู ฉันเตือนดีๆ นะ ถอดใจเถอะ
ฉันจองพัคยองแบแล้ว
คุณพูดเรื่องอะไรคะ
ไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะ คุณป้า
อะไรนะ
คุณป้าเหรอ
นี่!
ฉันเกิดปี 98 ย่ะ!
บ้าเอ๊ย
เธอรู้ตัวใช่มั้ยว่า มีแฟนที่หน้าตาดีอยู่แล้ว
สไปรท์ขวดนึงครับ
ครับ สักครู่นะครับ
แบบคอมโบพิเศษสองที่ค่ะ
คอมโบพิเศษ
พ่อครับ คอมโบพิเศษสองที่ครับ
- เยสเซอร์! - โอเค
นี่สไปรท์ครับ
ราตรีสวัสดิ์ครับ!
- บายค่ะ - มาใหม่นะครับ
- ผมจะรอนะครับ! - บาย
จองโอเจ
ดาฮิน
นายจะทำแบบนี้กับฉันจริงๆ ใช่มั้ย
ไม่ตอบข้อความ
ไม่โทรหาหรือรับสายฉัน
แฟนที่ไหนทำกันแบบนี้
วันนี้ฉันยุ่งๆ ทั้งวันน่ะ
- โทษที - โอเจ!
ครับ
- คอมโบพิเศษมาแล้วจ้า - คุณพ่อคะ
ยินดีที่ได้พบค่ะ
เธอคือใครเหรอจ๊ะ
หนูคือแฟนของโอเจ ควอนดาฮินค่ะ
ยินดีที่ได้พบค่ะ
แฟนเหรอ
โอเจมีแฟนแล้วเหรอ
ใช่สิคะ
วันนี้ก็ครบสามวันแล้ว
หนูเอาไปเสิร์ฟให้มั้ยคะ
ได้เลย ตรงนั้นจ้ะ
จองโอเจ
ทานให้อร่อยนะคะ
ไอ้ลูกบ้า
ทำไมไม่บอกพ่อว่ามีแฟนล่ะ
อีกอย่างนะ เธอน่ารักดี
เปล่านะ
- เปล่าอะไร - เธอไม่ใช่ จริงๆนะ
- ยินดีต้อนรับครับ - ยินดีต้อนรับครับ
ยินดีต้อนรับครับ
นั่งตรงนี้ได้เลยค่ะ
ไง จุนอู
กำลังกลับบ้านเหรอ
โอเค
ใครเหรอ
เธอคือกอนฮยอกใช่มั้ย
ทำไมเธอถึงบอกกับจุนอูแบบนั้น
ว่านักเรียนในห้องฉันให้เงินเธอ
เผื่อว่าไอ้เวรชเวจุนอูเข้าใจผิด
ชินจองฮูไม่ได้ตายเพราะพวกเรา
ก็จริงอยู่ที่เขาลาออกไป...
เพราะเราแกล้งเขา
แต่เขาถูกรถชนระหว่าง กลับบ้านจากที่ทำงาน
ผมต้องอยู่ที่นี่เพราะก่อเรื่องไว้ก่อนหน้านี้
แต่ผมชิบหายแน่ ถ้าพวกเขาโยนความผิดนี้ให้ผมอีก
จริงหรือเปล่า ที่นักเรียนจากห้องฉันให้เงินเธอ
เงินก็ไม่ได้มากด้วยซ้ำ
เราบอกไอ้เวรอีกีแทว่าต้องให้เงินเรา
แล้วเขากลัวก็เลยให้มา
อย่างนี้เอง
ยังไงก็ตาม...
ฉันอยากให้เธอสารภาพ เรื่องที่เธอทำผิดไป
อย่างน้อยก็ช่วยทำเรื่องนั้นหน่อย
เธอบอกสิ่งที่เธอเห็นได้ใช่มั้ย
ครับ
โอเค
ขอบใจนะ กอนฮยอก
ขอบใจ
จริงเหรอครับ
ใช่แล้ว ครูให้กอนฮยอก สัญญาว่าจะทำแบบนั้น
ครูบอกกับทางโรงเรียนด้วย
พรุ่งนี้ทุกคนค่อยมาเจอกัน
คุยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น และถกปัญหาเรื่องนี้
ครูรู้สึกว่ากีแทต้องมีเหตุผลที่เรายังไม่รู้
อย่าเพิ่งโกรธไปนะ ไอ้แสบ
โอเคครับ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณเป็นด้วยเหรอ
เห็นมั้ย บอกแล้วว่าทุกอย่างต้องเรียบร้อย
ชีวิตไม่ได้ไม่แฟร์เหมือนที่เธอคิด
มาเปลี่ยนมันไปด้วยกัน
เจอกันพรุ่งนี้ครับ
โอเค ไว้เจอกันนะ
ถ้ามีเรื่องเกิดขึ้น นายบอกจะจัดการเอง
ก็ขึ้นอยู่กับปัญหา ฉันได้บอก...
ฉันบอกให้นายเอาเงินพวกมันเหรอ
โซเย...
ช่วยรับสายทีเถอะ
ขอร้องล่ะ
เฮ้ย ตกใจหมดเลย
ไม่อยากจะเชื่อเลย
พวกมันพูดแบบนั้นเหรอ
ว่าฉันบอกพวกมัน ให้ทำให้นายโดยไล่ออก
ไม่ใช่นายหรอก
มาฮวียองบอกให้นายทำ
นั่นอาจเป็นเหตุผล...
ที่เขารีบตามหานายให้เจอ
จริงอยู่ที่ฉันให้เงินพวกมัน
บอกตรงๆ นะ...
น้องชายฉันชอบก่อเรื่อง
เขาไปทะเลาะกับพวกมัน ระหว่างเล่นเกมด้วยกัน
แล้วก็มีเรื่องต่อยตีกัน
ฉันเลยนัดเจอพวกนั้นเพื่อจัดการเรื่องนี้
อีกีแท
นายก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ
ว่ามาฮวียองจะไม่เอาตัวมาผัวพันเรื่องนี้
และให้นายรับผิดไปเต็มๆ
พรุ่งนี้บอกความจริงไป
ว่าฮวียองบังคับให้นายทำ
ฉันบอกแล้วไงว่าเขาไม่เกี่ยวด้วย
ฉันแค่...
เพื่อนฉันตายเพราะพวกนาย
แค่เพราะนายกำลังปกป้องฮวียอง
นายคิดว่าเขาจะปกป้องนายด้วยเหรอ
ทำไมถึงภักดีกับเขาจัง
เพราะเขาจะช่วยนายให้เข้ามหาลัยดีๆ ใช่มั้ย
อีกีแท
ตัดสินใจดีๆ หน่อย
อย่าให้เสียใจทีหลัง
จุนอู
ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษ จุนอู
ฉันขอโทษจริงๆ จุนอู
ฉันยอมคุกเข่าอ้อนวอนเลยนะ
ยกโทษให้ฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ
ได้โปรด
ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะนะ
จุนอู ฉันขอโทษจริงๆ นะ
โปรดเข้าใจและปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ
ชีวิตนายอาจจะพินาศไปแล้ว แต่ฉันไม่ใช่
ฉันทำได้ดีมาตลอดจนถึงตอนนี้
ฉันตั้งใจเรียนอย่างหนัก
พ่อแม่ของฉัน...
ตั้งความหวังกับฉันไว้สูง
ฉันเป็นคนเดียวในครอบครัว ที่จะเข้ามหาลัยได้
ได้โปรดเถอะ
ได้โปรด
กีแท
"ชีวิตพินาศ" ไม่มีอยู่จริงหรอก
เราอายุแค่ 18 เอง
ทั้งฉัน...
และนาย
และจองฮูด้วย
ฉันเชื่อว่านายยังมีจิตสำนึก
ไม่ต้องห่วง
ฉันจะไม่บอกใครว่าเธอกับกีแทคบกัน
ฉันได้ยินทุกอย่าง...
เรื่องที่นายกับกีแทคุยกัน
อะไรนะ
ฉันก็จะไม่บอกใครเหมือนกัน
ยังไงก็ตาม...
อย่าให้กีแทต้องมีปัญหา
หมายความว่ายังไง
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา...
ฉัน...
ฉันจะไม่อยู่เฉยแน่
ไงจ๊ะลูก กลับมาแล้วเหรอ
ลูก
เกิดอะไรขึ้นกับหน้าลูก
ใครทำแบบนี้กับลูก
เป็นอะไรหรือเปล่า ไปโรงพยาบาลเถอะ
เราควรไปเอาใบรับรองแพทย์ ไปเถอะ
แม่ครับ
- พ่อยังไม่กลับบ้านใช่มั้ยครับ - จ้ะ
เขาบอกว่าจะกลับมาดึกๆ
โชคดีนะที่เขาจะกลับดึก นี่มันเรื่องอะไรกัน
ไปโรงพยาบาลกันเถอะ
แม่ครับ
ช่วยผมด้วย
[อีกีแท]
ชเวจุนอู ถึงบ้านยัง
โอเคมั้ย
เขาต้องไม่โอเคสิ
แม่ครับ
ไงจ๊ะ
แม่เป็นห่วงลูกมากๆ เลยนะ
คืนนี้แม่จะค้างที่นี่กับลูก
บ้านเละมากเลย ลูกน่าจะทำความสะอาดหน่อย
คุณพระ ดูโต๊ะลูกสิ
- เอาหน่อยมั้ย - ไม่อะ ไม่เป็นไร
ชเวจุนอู!
ฉันซื้อมาสองอัน
ฉันฉีกของตัวเองแบบนี้
อร่อยจังเลย
อร่อยใช่มะ
จุนอู
แม่ครับ ผมจะออกไปซื้อน้ำหน่อย
แต่เรามีน้ำแล้วนี่
เขาเป็นอะไรไปนะ
วันนี้จุนอูเข้าเรียนใช่มั้ย
อาจจะ
เขาโทรหาโอเจเมื่อวาน
- เขาถามว่าบ้านกีแทอยู่ตรงไหน - ดาฮิน
อรุณสวัสดิ์
จุนอูถามถึงบ้านกีแททำไม
พระเจ้า ไอ้เด็กใหม่เจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว
เกินกว่าพวกเราจะคาดฝัน
มันคิดยังไงไปต่อยมาฮวียอง
มันทิ้งเรื่องเรียนไปแล้วใช่มั้ย
มันนี่กล้าจริงๆ เลย
พิลซัง ไปได้ยินมาจากไหน
ฉันโดนครูพละเรียกตัวไป
แล้วไปได้ยินรองผอ. ด่าจุนอูอยู่
"ไปต่อยฮวียองได้ยังไง"
"เขาไปงานศพเพื่อปลอบใจเธอ"
- "ไอ้ตัวแสบ..." - พิลซัง
ว่าไง
หุบปากซะ
เธอบอกให้นายหุบปาก
โอเจ มีเรื่องกันเหรอ
นั่นคือเหตุผลที่ฮวียองไม่มาเรียนเหรอ
เขาบาดเจ็บหรือเปล่า
ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
อะไรนะ เธอรู้เรื่องด้วยเหรอ
กีแท ครูอยากพบนายน่ะ
อะไรกัน ทำไมถึงเรียกกีแทไป
ฉันรู้ ฉันรู้
อีกีแท มาฮวียอง ชเวจุนอู
จะต้องมีเรื่องใหญ่ระหว่างสามคนนี้แน่ๆ
หมายความว่าไงเรื่องใหญ่ลับๆ
ก็เพราะกีแทสนิทกับฮวียองที่สุด
ซูบินเป็นคนที่สนิทที่สุดต่างหาก
พิลซัง ไปนั่งที่ซะ
ฮวียอง จริงหรือเปล่าที่จุนอูทำร้ายนาย
ก็ไม่ได้ดูหนักขนาดนั้น
- พิลซัง - อะไร
ฉันแค่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
ฮวียอง จริงหรือเปล่า
จุนอูเป็นนักเลงหรือไง
ที่อยู่ดีๆ จะมาชกฉันน่ะ
อ่านหนังสือกันเงียบๆ เถอะ
จุนอูมันเป็นนักเลง
ทำไมเราถึงเรียกนักเลงว่านักเลงไม่ได้ บ้าบอชะมัด
มันหยิ่งผยองเกินไป
ใช่แล้ว มันสู้ไม่เก่งด้วยซ้ำ
- ฮวียอง - อะไรกันวะเนี่ย
- ฮวียอง โอเคหรือเปล่า - จุนอู
- ครับ - แม่เธอโทรมาเมื่อเช้า
รู้มั้ยว่าฉันแปลกใจแค่ไหน
- ผมสบายดีครับ - เข้าใจแล้ว
- เข้าไปข้างในเถอะ - โอเค
ครูโอ คุณไม่ใช่ครูประชั้นห้องสามอีกต่อไปแล้ว
คุณไม่ต้องเข้าประชุมกับเราในวันนี้ก็ได้
เดี๋ยว แต่...
ผมเป็นคนรายงานรองผอ. เรื่องนี้...
ผมไปพบกับนักเรียนจากบยองมุนด้วยซ้ำ
ในฐานะครูผู้ช่วย
ครับ
ทำได้ดี
แต่...
ครูประจำชั้นจะกลับมาในอีกไม่ช้า
คุณคิดว่าไม่ดีกว่าเหรอ ที่จะวางมือได้แล้ว
- ผมขอตัวนะ - แต่ว่า รองผอ. ครับ
รองผอ. อี
แต่เหมือนกับคนอื่นๆ
เขาไม่รู้ว่าจะมีคนที่เหมือนกับเขามั้ย
นั่นคือเหตุผลที่เขาใช้ชีวิตธรรมดา จนกระทั่งสูญเสียความมั่งคั่งไป
- ใช้เวลานานกว่าที่คิดนะ - ความมั่งคั่งหมายถึง...
- การหวังอะไรบางอย่าง - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
และเขายังเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้
พวกเธอดูคำอธิบายข้างๆ ได้
ทำไมถึงใช้เวลานานจัง
อิมกอนฮยอก ช่วยพูดสิ่งที่เธอพูด กับชเวจุนอูอีกครั้งได้มั้ย
คุณสายสืบ
ผมได้ยินว่าอีกีแทให้เงินกับอิมกอนฮยอก และเพื่อนๆ ของเขา
ถามได้มั้ยว่าใช่เรื่องจริงหรือเปล่า
เราได้ยินว่าอีกีแทให้เงินเธอกับเพื่อน จริงหรือเปล่า
อิมกอนฮยอก
ผมไม่ได้รับเงินใดๆ
แล้ว...
จริงหรือเปล่าที่เธอพยายามทำให้ ชเวจุนอูถูกไล่ออก
โดยการล่อให้เขาไปต่อสู้ด้วย
ไม่ครับ ไม่จริง
เฮ้อ ให้ตายสิ
ขอบคุณนะ
จริงๆ แล้ว เขาเป็นนักเรียนที่ย้ายมา
แม่ฉันจัดการทุกอย่างแล้ว
ขอบใจนะ
ขอบใจนะ ฮวียอง
นายคิดว่าฉันจะทิ้งนายเหรอ
ก่อนหน้านี้ฉันแค่โมโหมากๆ
นายเข้าใจใช่มั้ย
แน่นอน เข้าใจสิ
นายเป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจที่สุด
เห็นมั้ย บอกแล้วว่าทุกอย่างต้องเรียบร้อย
ชีวิตไม่ได้ไม่แฟร์เหมือนที่เธอคิด
มาเปลี่ยนมันไปด้วยกัน
เจอกันพรุ่งนี้ครับ
โอเค
ทำไมเขาฟังดูสิ้นหวังจัง
โอฮันคยอล ไอ้โง่เอ๊ย นายแย่กว่าเด็กๆ อีก
เรียกตัวเองว่าครูกับผู้ใหญ่ได้ยังไงนะ
ไอ้คนไร้ค่า...
นายใช่ครูจริงๆ หรือเปล่า
จุนอู
เพื่อนสนิทที่สุดของเธอเพิ่งเสียไป
เธอคงเสียใจและโกรธแค้น
การกระทำของเธอในวันนั้น
คงเป็นเพราะเธอมีความเครียดเกินจะเก็บไว้
มันเป็นกลไลป้องกันตัวเอง เพื่อปกป้องตัวเอง
ในสถานการณ์แบบนี้ มันยากที่จะควบคุมตัวเอง
เป็นไปได้ว่าเธออาจจะ กระทำรุนแรงและก้าวร้าว
เป็นสิ่งอาจเกิดขึ้นได้กับทุกคน
ครูเองก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้
นั่นคือเหตุผลที่ครูไม่เชื่อว่า การกระทำรุนแรง...
สะท้อนตัวตนที่แท้จริงของเธอ
ในช่วงวัยรุ่น..
เรื่องจบแล้วครับ
โล่งใจไปที
ลูกโชคดีที่เราจัดการเรื่องนี้ได้ โดยที่พ่อไม่รู้เรื่อง
เรื่องแบบนี้ห้ามเกิดขึ้นอีกนะ
- เข้าใจมั้ยลูก - ครับ
ผมขอโทษครับ แม่
[จากพนักงานธรรมดา กลายเป็นซีอีโอได้อย่างไร]
ฮวียอง
ครูครับ
ครูได้ยินผลการประชุมแล้วนะ
ดูท่าจุนอูจะเข้าใจเธอกับกีแทผิด
ครับ
เข้าใจกันผิดจริงๆ ใช่มั้ย
ใช่แล้วครับ
อืม
ไม่มีทางที่เธอจะโกหก
ฮวียอง
ครูอยากขอโทษ...
เธอ
เมื่อครูมาคิดดูแล้ว
ครูแค่พยายามเข้าใจสถานการณ์ ฝ่ายจุนอูเท่านั้น
ครูคงเสียใจกับสิ่งที่จุนอูต้องเผชิญ
ทั้งๆ ที่เธอก็เป็นลูกศิษย์ของครูเหมือนกัน
ครูขอโทษที่สงสัยในตัวเธอ...
แม้จะเพียงแป๊บเดียวก็ตาม
ไม่เป็นไรครับ
จุนอูเป็นฝ่ายที่อ่อนแอกว่า
ครูแค่อยากช่วยคนที่ด้อยกว่า
ผมเข้าใจได้ครับ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
"ด้อยกว่า"
นายกินข้าวเที่ยงยัง
หวังว่าครูคงไม่ได้ขอโทษเธอไปเสียเปล่านะ
จริงๆ นะ
คุณคงโล่งใจแล้วสินะ ยอดเยี่ยมไปเลยมั้ย
ไม่ว่าจะเป็นครูประจำชั้น หรือแค่ครูผู้ช่วย
การต้องดูแลนักเรียนเป็นเรื่องใหญ่
ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
- ครูโอ - คุณครับ ฟังก่อน
เดี๋ยวก่อน คุณเพิ่งแจ้งผมเรื่องนี้ได้ยังไง
นี่
[จดหมายลาออก] ไม่ครับ ไม่ใช่คุณ
ครูโอ!
เดี๋ยวก่อน ไม่ รอก่อนนะ
ครูโอ เดี๋ยว...ครูโอ
ครูโอ
เธอว่าอะไรนะ
ในการป้องกันตัวเอง
ชเวจุนอูใช้ความรุนแรงเพราะความโกรธ
เธอบอกแบบนั้นเหรอ
ก็
พวกเขาว่ากันแบบบั้น
ไม่รู้ พวกเขาเอาแต่ใช้ศัพท์ยาก
จุนอูมีปฏิกิริยายังไง
เขาโมโหแล้วทำลายข้าวของหรือเปล่า
เขาแค่จ้องด้วยสายตาว่างเปล่า
เหมือนกับว่าเขาไม่แคร์
เหมือนกับว่าเขายอมแพ้โดยสิ้นเชิงแล้ว
เขาจะทำยังไงต่อไป
ไม่มีครูคนไหนชอบเขาแล้ว
โอเจบอกว่าจุนอูเป็นเด็กดีนะ
เฮ้อ เขาคงยอมแพ้ไปแล้ว
ไปไหนน่ะ
จะไปไหน
ถ้าเธอมาเพื่อถามว่าฉันโอเคมั้ย ก็ลืมไปได้เลย
ฉันไม่โอเค
ฉันไม่ได้มาถามเรื่องนั้น
ระหว่างนายกับฮวียอง มีเรื่องอะไรกันใช่มั้ย
เพราะงั้น...
นายถึงได้ต่อยเขาที่งานศพ
เธอโกรธที่ฉันต่อยมาฮวียองสินะ
เธอเป็นแฟนเขานี่
นายพูดแบบนั้นได้ยังไง
แม้ว่าฉันจะช่วยอะไรไม่ได้มาก
ฉันอยากช่วย ถ้านายไม่ได้รับความยุติธรรม
เธอจะช่วยฉันทำไม
เพราะสงสารเหรอ
เพราะฉันถูกบังคับย้ายมา แล้วเจอแต่ปัญหาเหรอ
หรือว่าเพราะฉันเพิ่งเสียเพื่อนไป
ไม่ใช่เพราะสงสาร
ช่างมันเถอะ
ต่อให้ลูกคุณหนูอย่างเธอไม่ได้สงสารฉัน
ฉันก็อยู่ได้
ความโกรธที่ฉันเก็บกดเอาไว้มาแสนนาน
ทำไมถึงมาระเบิดใส่เธอตอนนี้นะ
จริงๆ แล้ว
ฉันแค่อยากมาดูว่านายโอเคมั้ย
ฉันไม่รู้ว่าเหตุผลคืออะไร
ฉันทำให้เรื่องแย่ลง
ขอโทษที่ทำให้นายโกรธมากกว่าเดิม
ว้าว! ฉันมีข่าวน่าตกใจมาบอก
โอฮันคยอล...
ลาออกแล้ว
- อะไรนะ - จริงเหรอ
- เอาจริงดิ - นายพูดจริงเหรอ
ทำไมล่ะ
จริงเหรอ
ใช่
พวกครูบอกว่าเขาลาออกแล้ว
ปุบปับจังเลย
พิลซัง นั่งลง
หัวหน้าห้อง
ครูโอลาออกจริงๆ เหรอ
ใช่
แต่ฉันไม่รู้รายละเอียด
แต่คงมีเรื่องอะไรสักอย่าง
ครูประจำชั้นของเราป่วย และเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว
ดูท่าเราจะต้องดูแลกันเอง จนกว่าจะมีครูประจำชั้นคนใหม่
สัปดาห์หน้าจะสอบกลางภาคแล้ว
ว่าแล้วต้องมีบางอย่างผิดปกติ
ฉันจะลงว่าบทไหน จะอยู่ในข้อสอบในกรุ๊ปแชทนะ
อีกอย่าง...
ฉันจะอัปสรุปของแต่ละวิชา ให้พวกนายไปอ่านกัน
- ขอบใจนะ! - หัวหน้าเจ๋งสุด
- เยี่ยมมากๆ เลย - เจ๋ง
รักนายจังเลย
ฉันไม่ต้องใช้มัน
หวังว่าเกรดของทุกคนจะดีขึ้นนะ
สรุปนี่แชร์กันแค่ในห้องเรานะ
อยู่แล้วแหละ
ถ้าเอาไปให้เพื่อนห้องอื่นดู ห้องเราก็แย่สิ
- ใช่แล้ว - โรมีพูดถูกเสมอ
ครูโอ!
- ครูคะ นี่มันอะไรกันคะ - อะไรน่ะ
ครูโอ
ว่าต่อเลย
ผมพูดจบแล้ว เชิญครูบอกลาได้เลยครับ
ครูโอ นี่มันอะไรคะ
ครูลาออกจริงๆ เหรอคะ
ไม่ยุติธรรมเลย!
อย่างน้อยครูช่วยอยู่จน ครูประจำชั้นกลับมาได้มั้ยคะ
- ช่วยอยู่จนถึงตอนนั้นเถอะ! - ใช่แล้ว!
- เธอพูดถูกเลย! - ครูโออยู่ต่อเถอะค่ะ...
- อยู่ต่อนะ! - อยู่ต่อ!
ทุกคน พวกเธอทำให้ครูเขารู้สึกแย่
ช่วยส่งครูแบบสงบๆ เถอะ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ ครู
โปรดให้คำแนะนำก่อนไปกับเราด้วย
ได้สิ แน่นอน
ที่ครูอยากพูดก็คือ...
จุนอู
จะกลับแล้วเหรอ
ผมไม่จำเป็นต้องฟังอะไรแล้วนี่ครับ
เพราะครูไม่ได้เป็นครูของเราแล้ว
จุนอู
นี่เธอ
อย่างน้อยก็ฟังครูก่อน
ครูไม่ได้มาบอกลา
ตอนแรกครูจะลาออก
แล้วก็เปลี่ยนใจ
ครูก็รักพวกเธอเหมือนกัน
และนอกเหนือจากนั้น...
และ...
สมัยนี้งานมันหายากจะตาย
งานนี้มั่นคงที่สุดแล้ว
ค่อยฟังเหมือนตัวครูหน่อย โห่...
จริงๆ เลย ไม่อยากเชื่อว่าจะตกหลุม
อีกอย่างนะ
จากนี้ต่อไป
ครูประชั้นอย่างเป็นทางการ
ของม. 5 ห้อง 3
คือกระผมเอง โอฮันคยอล
ยินดีที่ได้พบทุกคน!
ครูโอ
ครูมาเป็นครูประจำชั้นของเราจริงๆ เหรอคะ
ฉันเป็นของปลอมหรือไง
นี่...เงียบๆ กันหน่อย
ปรบมือ!
เย้! สุดๆ ไปเลย!
[ห้อง 3 ครูคิม]
สวัสดีครับ
ครูโอ ครูโอฮันคยอล
หยุด หยุดก่อน
คุณพระ บอกให้หยุดไง จับได้แล้ว
ปล่อยผมนะ... นั่นคือสิ่งที่คุณบอกผมนี่
ผมเลยปล่อยมันทุกอย่างเลย
นี่ เดี๋ยวก่อนครับ รอก่อน
อย่างน้อยรอจนเราได้ครูมาเสริมก่อน
ครูประชั้นห้องสาม เข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว
เราเลยไม่มีทางเลือกอื่น
โอเค ก็ได้ครับ
ผมขอโทษ
ผมขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ
ครูโอ
เป็นครูผู้ช่วยไปจนกว่า เราจะหาครูประจำชั้นได้เถอะนะ
ไม่ ผม...
ผมปฏิเสธที่จะเป็นครูผู้ช่วย
ครูโอ
แต่งตั้งผมเป็น...
ครูประชั้นของพวกเขา
สุดยอดไปเลย!
นี่ๆ เบาๆ กันหน่อย
ฮวียอง
กีแท
ครับ ครู
ในเมื่อ...
ตอนนี้ครูเป็นครูประจำชั้นแล้ว
ขอพูดอย่างนึงให้ชัดเจน
ครูจะจับตาดูพวกเธอนะ
เข้าใจที่ครูพูดมั้ย
ครับ
โอเค
ช่วยๆ กันนะ ฮวียอง
[สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนโซล]
จุนอู
ไปทำงานเหรอ
คงลำบากหน่อยนะ...
โดยเฉพาะตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้ว
กีแท
นายพอใจหรือยัง
ที่ชีวิตนายไม่พินาศแล้ว
มันหมายความว่าไง
จู่ๆ ก็พูดออกมา
พอกันทีกับเรื่องนี้
ไปกันเถอะ
จุนอู
เราจัดงานศพให้จองฮู
ไอ้แสบจองฮู...
ซาบซึ้งที่พวกนาย
มานั่งกินข้าวกับเขา
สำหรับเด็กอย่างเรา
การได้กินข้าวกับเพื่อนๆ มีความหมายมาก
เพราะเราต่าง...
เติบโตมาตามลำพัง
เราล่องลอยไปมาไร้จุดหมาย เหมือนกับฝุ่น
ผมจะกลับเข้าข้างในแล้วครับ
อิมกอนฮยอก
ดูแลตัวเองด้วยนะ
จุนอู
เคลียร์กับกอนฮยอกแล้วใช่มั้ย
ครับ
เธอดีใจใช่มั้ยที่ได้มาหาเขา
เธอไม่เชื่อที่ครูพูดใช่มั้ย
ตอนที่ครูโทรไปหาเธอครั้งที่แล้ว
น่าอายชะมัด
ทำไมล่ะครับ เสน่ห์ของครูเลยนะ
ครูใสซื่อ
อะไรนะ
ฟังนะ
ครูมีเป้าหมายตั้งแต่วันนั้น
ก็คือการเป็นครูที่ชเวจุนอูเชื่อใจ
ผมเชื่อใจครูนะครับ
เหรอ
หน้าเธอบอกหมดทุกอย่างแล้ว
"โอฮันคยอลไม่มีความน่าเชื่อถือเลย"
อย่าจับผมครับ
เดี๋ยวเสียทรงหมด
ก็ได้
มันเขียนไว้ตรงนี้ด้วย ไม่มีความน่าเชื่อถือ
กล้าดียังไงมาสั่งครูของเธอ
ขอบคุณที่มากับผมนะครับ
จุนอู
จากนี้ต่อไป...
ลืมทุกอย่างไปซะ แล้ว...
มาเริ่มต้นใหม่กัน
ปล่อยวางความซึมเศร้า การโทษตัวเองไป โอเคมั้ย
โอเคครับ
เธอใจหายใช่มั้ยตอนครูบอกว่าจะลาออก
ไม่เลยครับ
เธอน้ำตาคลอเลยนะ
น้ำตาซึมเลย
เปล่าเลยครับ
ไม่เลยเหรอ จริงเหรอ
ฉันซักมาให้แล้ว
ขอบใจนะ
จริงๆ แล้ว
ฉันอยากมาดูว่านายโอเคมั้ย
- ไม่! - ไม่ใช่แบบนั้น!
- ฉันสาบาน - ฉันจะ...
- ไม่ - อย่าชกเขา!
หุบปาก!
- ไม่ ไม่ - แค่ครั้งเดียว
เธอช่วยฉันทำไม
เพราะสงสารเหรอ
[ยูซูบิน]
"ยูซูบิน..."
"ขอโทษนะ"
[ยูซูบิน...]
- เดี๋ยวฉันช่วยถือนะ - ไม่เป็นไร
ส่งมาให้ฉันเถอะ
หวัดดี
พรุ่งนี้เราต้องชนะ
ฉันมีซ้อมบาส
ทุกคน นี่เป็นหนังสืออ่านเพิ่มเติมวิชาสังคม
มาหยิบสมุดโน้ตกันเองนะ
สำหรับอันนี้ หยิบไปคนละชุด แล้วส่งต่อไปข้างหลัง
เรารู้กันใช่มั้ยว่าใกล้สอบแล้ว
เพื่อให้เตรียมการสอบได้อย่างมีประสิทธิภาพ มาเปลี่ยนที่นั่งกัน
ทุกคนดูข้อความในกรุ๊ปแชท
[แผนผังที่นั่งใหม่สำหรับห้องสาม]
นี่มันอะไรกันเนี่ย
นายเอาคนเกรดแย่ๆ ไปไว้หลังห้องหมด
ไม่ใช่แบบนั้น
มันดูเป็นแบบนั้นเพราะ ฉันจัดตามกลุ่มอ่านหนังสือของนาย
ก็เหมือนกันนี่หว่า
สำหรับคนที่อยู่ห้องเดียวกับฉันปีที่แล้ว
จะรู้ว่ามันมีประสิทธิภาพแค่ไหน
เขาพูดถูก
เกรดของเราดีขึ้นมากๆ ตอนนั้น
เปลี่ยนที่กันเถอะ
หัวหน้า มันจำเป็นจริงๆ เหรอ
เราโหวตกันไปตอนต้นเทอมแล้ว
ว่าจะทำตามการตัดสินใจของฉันเรื่องที่นั่ง
ฉันว่าพวกนายจะให้ความร่วมมือ
เค เข้าใจแล้ว
ทุกคนเห็นด้วยเรื่องเปลี่ยนที่นั่งเหรอ
มีซูบิน ฉัน ชานยอล
และทุกคนที่ฉันรู้จักไม่เห็นด้วย
แต่คนส่วนใหญ่ในห้องเห็นด้วย
ถ้าเราจัดที่นั่งแบบนั้น
เราจะได้ช่วยกันติวหนังสือ
พวกเด็กเก่งๆ เลยเห็นด้วย
โอเค ใกล้ถึงเวลากลับบ้านแล้ว...
เกิดอะไรขึ้นกับที่นั่งพวกเธอ
เพราะใกล้สอบกลางภาคแล้ว
เราเปลี่ยนที่นั่งกัน
โดยไม่ปรึกษาครูประจำชั้นก่อนเลยเหรอ
ซึ่งก็คือครู
เราจัดการเรื่องนี้กันเองตลอด
เราทำตอนสอบจำลองครั้งที่แล้วด้วยครับ
อ๋อเหรอ
บอกแล้วใช่มั้ยว่ามีเรียนอังกฤษเสริมวันนี้
มาเริ่มกันในอีก 20 นาที
ครูครับ
เราเข้าเรียนวิชาเสริมไม่ได้
เรามีติวกันครับ
เธอจะไม่เข้าชั้นเรียนเพราะมีติวเหรอ
มันไม่ใช่วิชาหลักนี่ครับ
อ๋อ เพราะไม่ใช่วิชาหลัก
ไหนใครไม่เรียนวิชาเสริมบ้าง
พวกเธอจะไปติวใช่มั้ย
เปล่าครับ
เราจะไปติวหนังสือกันเอง
พวกเราด้วยครับ
เอามือลงเลย
ครูคะ เราจะอยู่เรียนเสริมค่ะ
ผมด้วยครับ
หนูด้วยค่ะ
หนูด้วย หนูอยู่ด้วยค่ะ
โอเค ก็ได้
จุนอู...
ท่าทางจุนอูจะไม่เอาเรื่องเรียนแล้ว
ครูครับ
เรื่องนี้ผมคงยอมให้ครูไม่ได้
เพราะเกรดเราขึ้นอยู่กับมัน
ยอมไม่ได้งั้นเหรอ
นี่เธอมาเรียนเพื่อมาเสียสละให้ครูเหรอ
เปล่าครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
งั้นก็หมายความว่า...
เธอไม่เห็นด้วยกับการรับคนน่าสมเพช อย่างครูเป็นครูประจำชั้น
และถ้าครูยอมรับเรื่องนั้น
ก็เท่ากับว่าครูยอมรับว่า ตัวเองไม่นับถือตัวเองใช่มั้ย
เปลี่ยนที่นั่งกลับไปเหมือนเดิม
และไปจัดการอย่าให้คาบติว ชนกับชั้นเรียนพิเศษของครู
โอเคนะ
พระเจ้า พระพุทธเจ้า
คุณยาย...
ฉันน่าจะนับถือศาสนานะ
ครูโอคะ
ทำไมไม่หานักเรียนคอยจับตาดูเขาล่ะคะ
ขอบใจนะ
เอานี่
จุนอู
ฉันอยากเข้ากลุ่มติวด้วย
แย่หน่อยนะ
นายต้องเกรดดีระดับนึงถึงจะเข้ากลุ่มได้
ถ้านายต้องการให้ช่วย ฉันติวตัวต่อตัวให้ได้นะ
โชคดีชะมัด จุนอู
เกรดดีระดับนึงเหรอ
นายคิดว่าฉันฉลาดไม่พอเหรอ
ดูจากอะไรล่ะ
ขอโทษถ้าทำให้ไม่พอใจ
นายมาติวกับพวกเราก็ได้
แต่นี้เป็นครั้งแรกของนาย นั่งหน้าเลยก็ได้นะ
คงไม่ได้แล้วล่ะ
ฉันต้องทำงานพาร์ตไทม์แล้ว
ขอโทษที่มารบกวนนะ
ไว้เจอกัน จุนอู
อีกอย่างนะ...
ทำไมนายถึงทำแบบนี้
อะไรนะ
แค่ติวคนเดียวก็ยุ่งพออยู่แล้ว
เพื่อที่จะรักษาที่หนึ่งของระดับชั้นไว้
- นั่น... - ฮวียองก็เป็นแบบนี้แหละ
เขาคอยช่วยเหลือพวกเรา
เขาอยากให้เราทุกคนทำสอบได้ดี
อะไรทำนองนั้นน่ะ
จริงเหรอ
เข้าใจล่ะ
เป็นนายนี่ลำบากดีนะ
อย่างที่พวกเธอเห็นอาการนาม และ present participles...
สามารถระบุได้โดยดูจากกิริยาบวก "- ing"...
- สวัสดีค่ะ - ครับ
ขอโทษนะคะ ฉันขอคุยกับซูบินหน่อยได้มั้ย
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ คุณแม่
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
- ซูบิน - คุณแม่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
มีเรื่องด่วนค่ะ ครูสอนต่อได้เลยนะคะ
แก...
แกลาออกจากคลาสครูซงเหรอ
แกบ้าไปแล้ว
ตามฉันมา
มานี่เลย
นี่ ยูซูบิน
เสียสติไปแล้วเหรอไง
บ้าไปแล้วเหรอ
ฉันลำบากแทบตายเพื่อเอาใจแม่ฮวียอง
แกก็เห็นที่ฉันทำตัวเหมือน คนใช้เวลาอยู่กับหล่อน
แต่แกก็ยังมีหน้าไปลาออก โดยไม่ปรึกษาฉันก่อน
ทำไม ทำไมกัน บอกมาว่าทำไม
จู่ๆ มาโผล่เข้าไปในห้องเรียนแบบนั้นได้ยังไง
น่าอายชะมัด
น่าอายเหรอ แกอายเหรอ
ฉันควรเป็นคนพูดแบบนั้น
ฉันเป็นคนที่ขายหน้าเพราะแก
ฉันอายเรื่องแก ขนาดที่ไม่ร่วมงานเลี้ยงรุ่นไม่ได้
เพราะลูกๆ ของเพื่อนฉัน
เข้าแต่โรงเรียนสายวิทย์ เอกชน หรือนานาชาติ
ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ก็ได้อันดับหนึ่ง ของโรงเรียนธรรมดา
พวกเขาเข้าม. โซลได้อย่างไม่มีปัญหา
แล้วแกล่ะ แกมีอะไรให้ภูมิใจบ้าง
นั่นคือเหตุผลที่ฉันพยายามให้แกเข้าม. โซลให้ได้
แต่แกเป็นบ้าอะไรไป
แม่แต่งงานเพื่อให้ได้ไปงานเลี้ยงรุ่นเหรอ
แม่คลอดหนูออกมาเพื่อไว้อวดชาวบ้านเหรอ
งั้นทำไมแม่ก็ตัดขาดกับหนูไปเลย
ไปรับเด็กฉลาดๆ ที่เรียนเก่งมาเลี้ยง
ทำไมต้องมาทรมานหนูด้วย
แกพูดว่าอะไรนะ ไอ้เด็กเวร
พูดจบหรือยัง
พูดสิ พูดอีกสิ ไอ้เด็กอกตัญญู
หนูเข้าม. โซลไม่ได้
ต่อให้แม่หาครูที่เก่งว่าครูซงมา
หนูก็เข้าไม่ได้อยู่ดี เป็นไปไม่ได้เลย
หนูคิดว่าแค่เข้ามหาลัยในโซลได้ก็ดีพอแล้ว
ตอนนี้หนูก็ทำได้ดีแล้ว
ถ้าแม่ฉลาดขนาดจบจากม. โซลได้
ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงดูไม่ออก
ไปสิ
ไปทำตามที่ต้องการเลย ใช้ชีวิตอย่างที่แกต้องการ
ออกไปจากบ้านฉัน ฉันไม่ต้องการลูกสาวแบบแก
ฉันไม่ต้องการลูกสาวแบบแก ไปซะ!
คิดว่าหนูจะไม่กล้าไปเหรอ
ขอบคุณที่ยอมให้หนูใช้ชีวิตตามที่ต้องการ
นี่ กลับมานี่นะ
ยูซูบิน กลับมานี่เลย
นี่ ยูซูบิน กลับมา!
นี่!
แล้ว present participle ใช้ทำอะไร
มุนชานยอล
คะ
ท่าทางเธอจะไม่รู้อะไรเลย...
ซูบิน
เธอโอเคหรือเปล่า
ค่ะ
ขอโทษนะคะ
ครูคะ
หนูขอกลับก่อนได้มั้ยคะ
- ซูบิน - เอ่อ...
โอเค ได้สิ
เอาละ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
ซูบิน
เดี๋ยวโทรหานะ
ไปเถอะ
ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับนาย
[โรงเรียนมัธยนปลายชอนบง]
ไปสิ
ก็ไปอยู่นี่ไง
เธอโอเคหรือเปล่า
ปกติแล้ว...
นั่นมันบทฉันไม่ใช่หรือไง
นั่นสินะ
แต่ฉันพูดบ้างไม่ได้เหรอ
ฉันเป็นห่วงเธอนะ
ฉันเห็นแม่เธอก่อนหน้านี้
ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะ
ถ้านายได้ยิน นายคงรู้แล้ว
ว่าฉันไม่ใช่ "คุณหนูเพรียบพร้อม"
นายไม่ใช่คนเดียวที่เจอเรื่องลำบากในชีวิต
เธอพูดถูก
เอ่อ...
ฉันขอโทษนะ...
- เรื่องเมื่อวาน... - นายช่วย...
ไปก่อนได้มั้ย
อะไรนะ
ฉันอยากอยู่คนเดียว
แต่นี่...
ทำไมนายไม่เคยขอโทษ
นั่นคือเหตุผลที่ฉันพยายามขอโทษเมื่อกี้
และอยากให้นายรู้ไว้...
ฉันไม่ใช่แฟนของมาฮวียอง
"ทำไมฉันถึงแบบนี้กับนาย" เหรอ
ฉันทำเพราะ "รู้สึกสงสาร" เหรอ
ฉันรู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น ฉันเลยอยาก...
เพราะฉันชอบนายต่างหาก
แล้วนาย...
จะทำยังไงล่ะ
นี่! ชเวจุนอู!
[สู้สุดใจ วัย 18]
นี่เธอ..
ยูซูบิน
ซูบิน...
วันนี้ฉันไม่กลับบ้าน
เดินคนเดียวตอน กลางคืนมันอันตราย
ซูบินอยู่ที่บ้านชานยอล
ผมอยากสอบถามบางอย่าง เกี่ยวกับนักเรียนในห้องผม
จริงๆ แล้ววันนั้นเกิดอะไรขึ้น
เขาเคยทำแบบนั้นมาก่อน
ผมจะเขี่ยมาฮวียอง ตกจากที่หนึ่งให้ได้
นี่คือปัญหาของนายสินะ
ความอิจฉา
ความกังวล...
นายอยากทำให้ฉันขายหน้าใช่มั้ย
คนพวกนั้นที่นายดูถูกเหยียบย่ำ
ฉันจะทำให้นายรู้สึกผิดให้ได้
- ซูบิน - โอ้ ไม่
ครูครับ ผมจะแบกเธอไปเอง
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย